Bir Çocuğun Adı Daha, Bu Ah Hepimizin Sırtında
Okul çağındaki bir çocuk daha öldü.
Adını söylemeye bile alıştık.
Fotoğrafına bakıp iç çektik.
Sonra hayatımıza döndük.
Ama o çocuk dönmedi.
Her suskunluğumuz bir sonraki gencin
adını önce haberlere, sonra da mezar
taşına yazıyor ve maalesef okul
çağındaki çocuklarımız ölümcül şiddetin
hedefinde.
Yutkunarak yazıyorum…
Ülkemizde çocuklar, başka çocukların ellerinde ölüyor.
Ve ne yazık ki bu şiddetle büyümüş bir büyüme biçimi;
Ailede başlıyor,
Okulda devam ediyor,
Sosyal medyada yayılıyor,
Sokakta serbest bırakılıyor,
Ve geri dönüşü yok!
Diğer bir ifadeyle; evde, okulda, ekranda, sokakta sistematik şiddet, erken dönem şiddet suçu ve sessiz bir cinayet süreci var.
Son dönemde adı akran zorbalığına indirgenmiş ve bu adlandırmayla romantize edilmiş bir tanımlama var. Zorbalık ilk sinyal ve ölümlerin zorbalık kelimesiyle normalleştirilmesinden ürküyorum.
Zorbalık ilk öğrenilen şiddet biçimi!
Ve dikkat!
Zorbalık görmezden gelindiğinde büyür, Cezalandırılmadığında cesaretlenir, Alkışladığında öldürür!
Okullarda akran zorbalığı disiplin sonu değil, hayati bir güvenlik meselesi olarak ele alınmalıdır. Eğer en başta ilk zorba davranışını zorbalığa indirgersek, gençleri koruyan bir dünyayı kuramayız.
Şiddetin ilk basamağına zorbalık dediğimizde şiddeti bireysel bir huya, geçici bir problemmiş gibi normalleştirmeye başlıyoruz. Oysa zorbalık ilk anda caydırıcı bir şekilde ele alınmazsa bilinçli, sürekli, güç ilişkili, travmatize ve ölümcüldür.
İşte bu yüzden zorbalık yoktur: zorbalık cezalandırılması gereken erken dönem şiddet suçudur, cinayet zeminidir. Akran zorbalığı değil, akran cinayetidir.
Çözüm doğru kelimelerin kullanılmasıyla ve keskin bir bakış açısıyla mümkündür:
- Erken dönem şiddet suçunun ismi akran zorbalığı/ genç kavgası değil, başlı başına cinayettir.
- Ölen çocuktur, katil katildir. Bir gencin hayatını alan birinde merhamet kelimesine yaşı küçük diye yer verilemez; çünkü şiddete merhamet yeni bir mezar taşıdır.
- Ölümde terazi kurulmaz ve terazi adalet değildir. Adalet sistemi failin yaşını değil, eylemin ağırlığını merkeze almak zorundadır. Aksi halde cezaya eklenen her indirim başka bir suçun davetiyesidir.
- Ölüm yaş indirimiyle dengelenemez; aması, gerekçesi olan cümleler kurulamaz.
- İstatistik kelimesi böylesine ölümcül bir evrenin parçası olamaz. Dijital vicdan ve istatistik okul çağındaki bir çocuğun daha isminin bıçak taşıyan öfkeye sadece zemin hazırlar.
- Hukuk mezarlıkta değil, hayattayken korur. Davalarda verilen her karar, yarın hayatta kalacak olan çocukları belirleyecektir. Yasa maddeleri arasında bir çocuğun ölümü kaybolamaz.
Sayılar için değil, hayat için unutmayın ve dijitalde vicdanda yerinizi alıp unutmayı bırakın;
Şiddeti erken durdurmayan her kurum tüm ölümlerden sorumludur. Suçu beklemeden suçu takip altına alın.
Okul çağında şiddetle ölen çocukların, ailelerin, eğitim sisteminin, medyanın ve karar vericilerin toplu utancıdır.
Yetişkinlerin geciken dünyası gençliğin ölüm riskidir. İstatistik tutmayın, grafik çıkarmayın, artış-azalış hesabı yapmayın.
Erken müdahale, zorunlu rehabilitasyon ve caydırıcı ceza yaştan bağımsız caydırıcı ceza topluma koruma ilkesidir.
Bir çocuğun daha fazla şiddete maruz kaldığı yer toplumsal ihmalin sessizliğidir; bu sessizlik tehditi sokakta serbest bırakır. Bu yüzden sadece cezayı konuşmak da yetmez, şiddeti üreten alanları sıfır toleransla dağıtmak zorundayız.
Arthur Koestler’in yıllar önce uyardığı gibi istatistikler acı çekmez. Acıyı çeken tek tek insanlardır. Ve tek bir çocuğun ölümü bir toplumun sırtında ah olarak kalır.
Ve bu'ah'ta tekrar edin;
ölen çocuktur,
katil katildir.
Bu makalede öne sürülen fikir ve yaklaşımlar tamamıyla yazarlarının özgün düşünceleridir ve Onedio'nun editöryal politikasını yansıtmayabilir. ©Onedio
Keşfet ile ziyaret ettiğin tüm kategorileri tek akışta gör!
Test
Gündem
Magazin
Video
