Biz Tam Olarak Ne Yaşıyoruz?
Savaşların, Skandalların ve Bitmeyen Adaletsizliğin İçinde Zihnimizin Dağılması Belki de Normaldir
Son zamanlarda yaş ve cinsiyet fark etmeksizin aynı şeyi duyuyorum: “Hiçbir şeye odaklanamıyorum.”
Kitap açılıyor, birkaç sayfa sonra telefon ekranına bakılıyor. Bir şey üretmeye çalışırken akıl başka bir habere kayıyor. Günün içinde sanki görünmeyen bir gürültü var, zihnin arka planında sürekli çalan bir alarm gibi. Çoğu kişi bunu kişisel bir problem zannediyor. Dikkat eksikliği, disiplin sorunu, motivasyon kaybı… Konu bu kadar bireysel mi peki?
İnsan zihni, aynı gün içinde bu kadar çok karanlığı sindirmek üzere tasarlanmadı
Sabah telefonunuzu açıyorsunuz. Bir yerde savaş var. Başka bir yerde yıllardır konuşulan ama bir türlü gerçekten hesap sorulamayan skandallar yeniden gündeme geliyor. Güçlü insanların dokunulmazlığı bir kez daha konuşuluyor. Bir yerde hayvanlar öldürülüyor ve buna “düzenleme” denebiliyor. Bir yerde insanlar temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanıyor. Bir yerde adalet kelimesi neredeyse ironik bir kavrama dönüşmüş durumda. Bütün bunlar aynı günün içinde, aynı ekranın içinde ve aynı zihnin içine düşüyor.
Sonra hayat devam ediyor. Toplantıya giriyorsunuz. Mail cevaplıyorsunuz. Bir şey üretmeniz bekleniyor. Dünya yanarken bile üretken olabilen bir zihin ideal insan modeli olarak sunuluyor. Ama insan zihni bir makine değil. Vicdan da kapatılıp açılabilen bir uygulama değil.
Adaletsizlik Görmek Zihni Yorar
İnsan zihni dünyayı anlamlandırmak ister. Bir düzen görmek ister. En azından belli bir adalet duygusu görmek ister. Çünkü adalet yalnızca hukuki bir şey değildir, aynı zamanda psikolojik bir zemindir. İnsan dünyaya biraz güvenebilmek için adaletin var olduğuna inanmak ister. Fakat son yıllarda birçok insanın karşılaştığı tablo farklı.
Bir yerde savaş görüntüleri var. Başka bir yerde yıllarca konuşulan istismar ağlarının gerçek boyutları tartışılıyor. Güç, para ve dokunulmazlık arasındaki ilişkiler yeniden konuşuluyor. Bir yerde sokakta yaşayan hayvanlar öldürülüyor ve bu, toplumsal bir çözüm gibi sunulabiliyor. Bu tablo yalnızca politik olmasının yanında zihinsel bir kriz yaratıyor.
Duyarlı İnsanların Görünmez Yorgunluğu
Sürekli olarak etik açıdan sarsıcı olaylara maruz kalmanın yarattığı zihinsel bir tükenmişlik yaşıyoruz. Bu nedenle sürekli yorgunuz. Bir savaş görüntüsü gördüğünüzde beyniniz bunu yalnızca bir haber olarak işlemiyor. Bir hayvanın öldürüldüğünü okuduğunuzda bu yalnızca bir veri olmuyor. Sinir sistemi bunu gerçek olarak algılıyor. Beden bunu kaydediyor. Ve bu kayıt birikiyor.
Bu yüzden birçok insan son zamanlarda kendini bir yandan gözünü kapatmak istemiyorken diğer yandan da sürekli maruz kalmanın yorgunluğunda sıkışmış hissediyor.
İnsan kendini suçlamaya başlıyor. “Neden odaklanamıyorum?” “Neden eskisi gibi üretken değilim?” Bu kadar şey olurken gerçekten hiçbir şey hissetmeden devam edebilmek normal mi?
Bazı insanlar bu gürültüye karşı kendilerini kapatmayı öğreniyor. Çünkü başka türlü yaşamak zor. Ama bazı insanlar var ki bunu yapamıyor. Bir haber gördüğünde gerçekten etkileniyor. Bir görüntüyü gün boyunca aklından çıkaramıyor. Belki de bu insanlar “fazla hassas” değil. Belki de dünyada olan bitene karşı hâlâ bir sinir sistemi olan insanlar.
Duyarlı olmak giderek anormal bir davranış gibi görülmeye başladı
Dünyada olup bitenlere tamamen alıştığımız gün, belki de gerçekten korkmamız gereken gün olacak. O yüzden son zamanlarda zihniniz dağınıksa, yorgun hissediyorsanız, hiçbir şeye tam olarak odaklanamıyorsanız sorunlu ve hasarlı değilsiniz.
Belki de siz, hâlâ olup bitenleri hissedebilen insanlardan birisiniz.Ve bu çağda bu, sandığımızdan daha nadir bir şey.
Keşfet ile ziyaret ettiğin tüm kategorileri tek akışta gör!
Test
Gündem
Magazin
Video
