Oyuncak Bir Orangutanın Öğrettiği Şey: İnsan Kalmayı Hala Biliyor Muyuz?
Sosyal medyada her gün bir şey “trend” oluyor.
Birileri kavga ediyor, birileri linç ediliyor, birileri kusursuz hayatını sergiliyor. Beğeni sayıları, kalp emojileri, story zincirleri… Hepimiz görünür olma yarışındayız.
Sonra bir görüntü düşüyor akışa.
Annesi yerine bir oyuncak maymuna sarılan küçücük bir orangutan: Punch.
O an, ekranın ışığı biraz sönüyor.
İçimizde bir yer titriyor.
Çünkü Punch, oyuncak bir peluşu annesi sanıyor.
Çünkü Punch, sarıldığı şeyin gerçek olmadığını bilmiyor.
Çünkü Punch’ın annesi yok.
Ve belki de en acısı şu:
Punch, sahte bir şeye sarılarak gerçek bir boşluğu doldurmaya çalışıyor.
Biz Neye Sarılıyoruz?
Punch’ın o oyuncağa sarılışında yalnızlık var.
Terk edilmenin sessizliği var.
“Beni kim tutacak?” sorusu var.
İnsan yavrusu da farklı değil.
Biz de bazen bir mesaj beklerken telefonu sımsıkı tutuyoruz.
Bazen bir ilişkiye, bir ünvana, bir kalabalığa annemizmiş gibi sarılıyoruz.
Bazen beğenilere.
Çünkü eksik kaldığımız bir yer var.
Çünkü görülmek istiyoruz.
Çünkü birinin bizi gerçekten tutmasını istiyoruz.
Punch’ın dramı, sadece bir hayvanın dramı değil.
O, terk edilmenin evrensel fotoğrafı.
Linç Kültürü Çağında Bir Peluş Oyuncak
Garip değil mi?
Aynı timeline’da birini paramparça eden yorumlar var.
Aynı parmaklar birini “iptal” ediyor.
Aynı insanlar, birkaç kaydırma sonra Punch’ın fotoğrafına ağlıyor.
Demek ki içimizde hâlâ bir şey var.
Demek ki tamamen taşlaşmadık.
Demek ki bir yavrunun korkusu, bizi durdurabiliyor.
Belki de mesele şu:
İnsana insanı hatırlatacak kadar küçük ve savunmasız bir şey görmek zorundayız.
Çünkü yetişkinlerin acısına karşı savunma mekanizması geliştirdik.
Ama bir yavrunun gözündeki boşluğa karşı hâlâ çıplakız.
Travmalarımız Neden Tetikleniyor?
Punch’ın o oyuncağa sarılışını izlerken boğazımız düğümleniyorsa, bu sadece “hayvan sevgisi” değil.
Bu, çocukluğumuzdan bir parçanın ayağa kalkması.
Bir zamanlar korktuğumuzda sarıldığımız battaniye.
Odamızda yalnız ağladığımız gece.
“Ben buradayım” diyen bir sesi beklediğimiz an.
Punch bize şunu hatırlatıyor:
Sevgi bir lüks değil, hayatta kalma biçimi.
İnsan Olmak Hâlâ Mümkün mü?
Sosyal medyada birbirimizi ezmek, yargılamak, aşağılamak çok kolay.
Ekran arkasında cesuruz.
Empatisiziz.
Hızlıyız.
Ama bir orangutan yavrusu, bir oyuncakla bizi yavaşlatabiliyor.
Bu, umut.
Çünkü demek ki içimizde hâlâ eşduygu var.
Demek ki hâlâ bir başkasının acısına temas edebiliyoruz.
Demek ki hâlâ insanız.
Punch bize hayvanlığı değil, insanlığı öğretti.
Gerçek annesini bulamadığı için bir oyuncağa sarılan bir yavru,
bize şunu gösterdi:
Birine gerçekten sarılmak,
birini gerçekten korumak,
birine gerçekten merhamet göstermek
hâlâ mümkün.
Belki de bu yazıyı okuduktan sonra yapabileceğimiz tek şey şu:
Birini daha az yargılamak.
Birine biraz daha yumuşak davranmak.
Birine gerçekten “Buradayım” demek.
Çünkü insanlık, bazen bir peluş oyuncağa sarılan bir yavrunun gözlerinde saklı.
Ve biz, o gözlere bakarken,
kendimizi yeniden hatırlıyoruz.
Keşfet ile ziyaret ettiğin tüm kategorileri tek akışta gör!
Test
Gündem
Magazin
Video
